Vier jaar geleden vroeg Avansa me om mee te doen in een werkgroep rond armoede. De bedoeling was eerst vooral veel over onze ervaringen te vertellen en die te verwerken in een escaperoom. Ik had geen idee wat Avansa was en geen zin om me bloot te geven in een groep onbekenden, maar mijn vriendin dacht daar anders over.
Het vertellen over onze ervaring, en dit omzetten tot materiaal voor de escaperoom was best verrassend… dus ik bleef hangen. Ik heb me eerlijk gezegd rot geamuseerd, maar ook enorm veel bijgeleerd. Onze escaperoom werd uiteindelijk - volledig tegen mijn verwachtingen in - een succes. En terecht. Ik ben zo trots wat wij bereikt en gemaakt hebben, met een stelletje variërend van dubbel linkshandig tot dubbel handig, van stil tot bijzonder aanwezig. We werden allemaal heel wat ervaringen rijker.
Eens de escaperoom draaide, mochten we gamemaster spelen. Alweer overspoelden de ontdekkingen me. Niet alleen het telkens weer overwinnen van de moeite om te praten tegenover vreemden (en de trucjes om dat niet te tonen), maar ook de bijna psychologische analyses van het gedrag van de mensen voor onze camera’s.
Het hoofdstuk van de escaperoom loopt ten einde, en het doet me wel iets. Missen ga ik het zeker, maar het bracht me zoveel en liet me stappen zetten, die ik anders nooit gezet of overwogen zou hebben. Het grappige is dat het hoofdstuk toch een vervolg kreeg. Ondertussen leerde ik Avansa en zijn Avansiërs beter kennen, maar ook hun doelen en activiteiten. En ik blijk zo een beetje verweven te geraken met de interesses van Avansa. Het mag ook gezegd worden, dat deze Avansiërs mij ‘gezien’ hebben en me ook voor een stuk doen inzien hebben dat ik mezelf terug wat begin te zien. De cirkel is dus zowat rond voor mij: begonnen met de escaperoom, deze afgerond en ik die uit mijn eigen escaperoom geraakte. Einde escaperoom.
Foto escaperoom: Mine Dalemans
